Braakman Sinnema Beachvolleybal - Home

 

 

 

Kalaw & Inle lake

Vanuit Kalaw hebben we een driedaagse trekking naar het Inle lake gedaan. Vanaf hier begint het gekkenhuis pas echt. Om 4 uur 's nachts kwamen we aan met de bus, en hebben we ons de rest van de nacht vermaakt met kaarten in een crappy theehuis met wederom veel te klein meubilair. Bij de trekking raadden ze ons aan om schoenen met profiel te dragen/kopen, want het pad zou erg modderig zijn. Daar bleek niks van gelogen! Ondertussen waren ook twee Britse jongens uit Bagan en twee Aziaten die we nog niet kenden aangesloten, en konden we aan de trekking beginnen.

Het eerste stuk door de jungle hadden we er allemaal zin in en was het nog goed te doen, hier konden we met wat aandacht onze schoenen nog redelijk schoon en droog houden. Dat was snel voorbij toen we door een grote plas heen moesten waar wel grote takken in lagen, maar niet genoeg. Natte schoenen voor iedereen dus! Het laatste stuk voor de lunch was alleen maar glibberen in de modder. Niet een beetje, maar zo glad dat je bij iedere stap moest uitkijken dat je niet viel. Regelmatig verdwenen er hele schoenen in de modder, en op een gegeven moment maakte het ook allemaal niet meer uit, vies werd je toch. Bij de lunch moesten we onze voeten checken voor bloedzuigers, die daar veel in de modder zitten. Dat bleek wel, een jongen in ons groepje had er nu al vijf! Gelukkig had ik er maar een in m'n schoen, die zich nog niet vastgezogen had. Eigenlijk wel fijn dat we het achteraf pas hoorden, anders had het nog een stuk minder relaxed gelopen. Na de lunch nog een klein stukje glibberen, maar de rest van de dag was een prima pad, zodat we ook van het uitzicht konden genieten. Gelukkig hielden we de hele tijd net pauze als er een regenbui losbarstte, dus hebben we het grotendeels droog gehouden die dag. Toen we bij onze homestay waren aangekomen hebben we ons gewassen, lekker gegeten en lagen we al om 20.30 in bed!

De volgende dag zou de zwaarste dag worden. Het stuk in de ochtend ging prima, totdat het begon te regenen. De uitdrukking "goedkoop is duurkoop" heeft zich weer bewezen, toen de crappy poncho's die we hadden gekocht al scheurden bij het uitvouwen. De paden werden glad en moeilijker begaanbaar, waardoor het wandelen wat langer duurde dan normaal en we dus als verzopen katjes bij de lunch aankwamen. Godzijdank stopte het toen met regenen, want 's middags werd het nog veel erger. De een na de ander gleed weg of viel, want behalve dat het glad was, moesten we nu ook nog vaak klimmen of dalen. We konden bijna niet anders dan om de paar minuten weer in een scheur liggen, met Matt als ster van de show met zijn Nikes zonder profiel. Bemodderd kwamen we aan bij de homestay, waar we weer hebben genoten van een homecooked Birmees diner en zijn we ons bedje in gekropen.

De laatste dag hoefden we maar vier uur te wandelen en dit keer in het zonnetje, genieten dus! Er was maar een stuk waar je erg op moest passen door de gladde modder en rotsen, maar de rest was rustig doorwandelen door mooi landschap. Lekker dat we ook eens om ons heen konden kijken op die manier. Toen we bij de lunch waren konden we eindelijk ontspannen, het wandelen zat erop! Moe maar voldaan zijn we hierna op de boot gestapt om het Inle lake over te steken naar het dorpje waar we allemaal sliepen die nacht.

Vlakbij dit plaatsje was al de hele week het "Festival of Lights" aan de gang, waar ze vuurwerk aan luchtballonnen van papier vastmaken, en dit dan aansteken en in z'n geheel de lucht in sturen. Klinkt gevaarlijk, zou je denken. Dat was het ook! Deze hele avond was echt een van de bizarste dingen die ik heb meegemaakt. Het begin van de avond was al typisch Myanmar: er zou vanuit een hostel om vijf een shuttle naar het festival gaan, wat normaal gezien een uurtje rijden is. Om 7 uur kwam er eindelijk een soort van tuktuk aanrijden, die veel te klein was voor de groep waar we mee waren. Gelukkig ging de eigenaar ook nog mee met zijn eigen auto, die wij met ons groepje van 6 (ja, twee in de achterbak) konden claimen. Na een half uurtje stonden we al vast in een chaos van auto's en scooters, toeters en uitlaatgassen. Zelfs toen we door een natgemaakte sjaal aan het ademen waren, voelden we het nog in onze longen. Na twee uur in de file hebben we de auto langs de weg geparkeerd en zijn we de laatste 2 km gaan lopen door alle drukte. Om 10 uur waren we dan eindelijk bij het festival om de gekte te aanschouwen. Het was er een grote mensenmassa, met mensen die in polonaise liepen om elkaar niet kwijt te raken. Ik denk dat we in 3 uur ongeveer 5 ballonnen omhoog hebben zien gaan, die godzijdank allemaal omhoog gingen zoals het hoorde. Alsnog kwamen er grote delen van het vuurwerk op de mensen terecht, die daar allemaal uit hun dak stonden te gaan van excitement. Van anderen heb ik ook gehoord hoe iedereen aan het wegrennen is zodra ze merken dat het fout gaat, en heeft het me niet verbaasd toen ik hoorde dat er ook een aantal doden vallen tijdens het festival.

Toen we weer richting de auto gingen, was het op het festival al ietsje minder druk (als in je hoeft niet meer te duwen, maar kon gewoon langzaam de stroom volgen), maar de file was nog bij lange na niet opgelost. Het ene deel van de auto's stond de ene kant op, een paar honderd meter later weer de andere kant op, en het laatste deel stond weer de eerste kant op. Ook hadden heel veel mensen gewoon random hun auto op de straat geparkeerd. Nooit van je leven dat je daar met je auto uitkomt dus. Ik voelde de bui al hangen, dat we dus nooit met onze auto terug zouden kunnen gaan. Na een uur wandelen, want ook lopend kwam je niet eens door de stroom heen, kwamen we bij de auto. Gelukkig stond die van ons in het laatste stuk, en konden we de mensen naast ons vragen om een stukje naar voor of achter te rijden, zodat wij er tussendoor konden om om te draaien. Onze chauffeur was euforisch, want deze optie kwam blijkbaar bij niemand in deze hele opstopping op.

De volgende dag zijn we naar een leuker hostel gegaan en hebben we 's middags een wijnproeverij gedaan op een hele chille locatie. Was erg gezellig en ook zeer gewenst na de slopende dagen ervoor! Ook de dag erna merkte ik dat ik nog geen zin had om iets te gaan doen, en ben ik geloof ik alleen voor de lunch het hostel uitgeweest. Op onze laatste dag daar zijn we met de sunrise tour over het Inle lake meegeweest. De sunrise zelf was weinig indrukwekkend, maar het was erg gezellig en we hebben ook nog wat plekken er omheen gezien. Hierna was het tijd om afscheid te nemen van de Aussies met wie we al 1,5 week optrokken, en hebben we de nachtbus richting Lashio gepakt.

Yangon, Bagan & Mandalay

Myanmar - it's been a crazy ride so far. Na een nachtje doorgebracht te hebben op het vliegveld in KL, kwam ik aan op Yangon. Aangezien ik dit land niet op de oorspronkelijke planning had staan, heb ik die dag eerst eens de Lonely Planet doorgespit. 's Middags had ik afgesproken met Juliette, om een de wandelroute uit de LP te lopen. Yangon is echt een gekkenhuis - overal streetfood en kraampjes waar je de meest random dingen kunt kopen. Iedereen hier kauwt op bladeren die rood kleuren (en je mondkanker geven), waardoor iedereen een verrot, rood gebit heeft. Ook liggen er overal op straat rode kwakjes, want het wordt op straat uitgespuugd. Nogal goor dus.

Toen we de eerste indrukken hadden verwerkt, zijn we gaan eten bij een BBQ tentje en zijn we vroeg gaan slapen, aangezien we beide nogal stuk zaten van de reis. Voor de volgende dag hadden we weer afgesproken, en ging er ook een andere Nederlandse jongen mee. Een local sprak me aan op straat of ik mee wilde met het pontje om buiten de stad wat dingen te bekijken, dus dat zijn we gaan doen. Met biketaxi's zijn we na een pagoda naar "bamboo village" en "tsunami village" gegaan. Het was echt schokkend om te zien hoe weinig deze mensen hebben, en wat voor water ze als drinkwater gebruiken. De local zei dat we het beste rijst konden doneren als we iets wilden geven, dus dat hebben we maar gedaan.

Hierna hebben we nog een slangenpagoda gezien (ja, heul grote, levende slangen zonder hok) en hebben we na een akkefietje met de local die vond dat we meer moesten betalen, het pontje terug gepakt. De zonsondergang hebben we gekeken met uitzicht op de Shwedagon pagoda, de publiekstrekker van Yangon. 's Avonds hebben we een Burmese pick-en-mix maaltijd gegeten op de veel te kleine krukjes die ze daar overal hebben. We hadden wel wat bekijks, drie veel te grote Nederlanders bij zo'n klein tafeltje. Gelukkig was het eten heerlijk! Toen we na het eten de pagoda van dichtbij gingen bekijken, verbaasde het ons hoe weinig toeristen we zagen. Eigenlijk iedereen die er was, was er ook daadwerkelijk voor het geloof. Volop biddende(?) mensen dus, weer eens wat anders dan de bekende tempels in Indonesië.

Onze derde dag in Yangon was er eigenlijk net een teveel. We hebben de circle train genomen, een trein die in 3,5 uur op nogal traag tempo een ronde om de stad heen rijdt, voor de locals de goedkoopste manier van vervoer. Omdat we al een goeie indruk hadden van het dagelijks leven, was dit meer een  kwestie van uitzitten, aangezien er ook niet echt iets anders was. Halverwege kregen we honger en zijn we uitgestapt bij een markt, waarvan we dachten dat we daar wel eten konden krijgen. Wat een hell hole was dit zeg. De markt was onder parasolletjes, de grond was modder met zandzakken waar je op kon lopen, en het stonk er naar stront. Nadat we snel een veel te vette pannenkoek naar binnen hadden gewerkt bij het enige eettentje dat er was, hebben we ons snel weer de trein in gehaast. Ook dit is Myanmar.

Waarschijnlijk overbodig om te vertellen dat we blij waren dat we 's avonds de nachtbus uit de drukke stad hadden richting Bagan, een tempelcomplex met meer dan 4000 tempels. In de bus hebben we Dani en Tash ontmoet, twee Aussies met wie we nog anderhalve week verder hebben gereisd. Ondanks dat de bus heel chill was, waren we allemaal nogal gesloopt van de afgelopen nacht. Na een tukje hebben we een uitstapje gedaan naar Mt. Popa, een tempel op een rots waar je 777 treden op moet om er te komen. Dit alles op de blote voetjes, dus de schoonmakers verdienden wel wat fooi. Helaas was het uitzicht op de tempel mooier dan de tempel zelf. Op de terugweg was iedereen gesloopt en hebben we die dag nog weinig gedaan.

Bagan is vooral bij zonsopkomst en zonsondergang heel mooi, dus het was vroeg opstaan de volgende dag. Jammer genoeg was het bewolkt, dus geen mooie zonsopkomst, maar óók geen luchtballonnen die je op alle mooie foto's ziet. Na een lekker ontbijtje hebben we een e-bike gehuurd en zijn we het complex gaan verkennen. Aangezien het pad niet overal geasfalteerd was en de paden soms wat modderig, leverde dat ook wat hilarische acties op: door bosjes rijden, voeten in de modder etc :)

's Avonds organiseerde het hostel een boottocht met zonsondergang, die gelukkig wel heel mooi was! Daarna met een grote groep wat gegeten en nog een drankje gedaan bij het hostel. Voor 's morgens hadden we met een groepje afgesproken om de zonsopkomst nog een kans te geven. Ondanks dat het weer bewolkt was, zijn we toch gegaan. Het uitzicht was ietsje mooier dan de dag ervoor, maar weer geen ballonnen helaas! Ook vandaag hebben we vooral weer op de e-bike gezeten om tempels te bekijken, en zijn we naar de uitkijktoren geweest waar het uitzicht spectaculair was. Het was helemaal opengetrokken dus het zag er super mooi uit.

's Avonds ging iedereen de andere kant op met de bus, en zijn wij met z'n vieren doorgegaan naar Mandalay. Weer een drukke stad waar eigenlijk weinig te doen is, dus de eerste dag hebben we vooral de omgeving verkend, die wel erg mooi is. Na een superfoodbiertje (anti-aging met spirulina, wie verzint het) zijn we met zonsondergang in een bootje gestapt om honderdduizend same same but different foto's van de beroemde U Bein bridge te maken. En selfies natuurlijk. Alhoewel we nu al best wel een grote rij met bootjes vormden, wil ik niet weten hoe dit over tien jaar zal zijn!

De volgende dag wilden we de stad zelf een beetje verkennen op de fiets, maar ver zijn we niet gekomen. Door de hitte, drukte, moeheid en de diepe plassen op de weg waren we er snel klaar mee, en hebben we de rest van de dag in het hostel gehangen. 's Avonds namen we de nachtbus richting Kalaw, vanuit waar we een driedaagse trekking gingen doen naar Inle lake. Hier was de hele weekend al het festival of lights, waar het hele land naartoe trekt op die data, dus het buskaartje hadden we op de valreep nog kunnen regelen. De trekking en Inle lake is een verhaal apart, dus dat bewaar ik voor de volgende!

Laatste twee weken Indonesiƫ

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven, dus ik zal jullie niet vermoeien met wat ik van dag tot dag precies heb gedaan. In de tijd die ik met Thom, Guus en Suzanne heb doorgebracht, heb ik vooral gechilld. Vanuit Ubud gingen we naar de Gili eilanden, waar we een avond hebben gefeest (aanrader!), ik met Thom een mooie duik heb gemaakt en we hebben uitgerust op het meer relaxte Gili Air. Hierna was het eindelijk tijd voor de villa! We hebben ons zes heerlijke dagen in de watten laten leggen. We hadden onze eigen schoonmaakster en we konden een masseuse bellen, maar het was ook heerlijk om in ons eigen zwembad te liggen. Daar in de omgeving was niet heel veel te zien, dus het bleef bij scooteren naar een paar tempels en leuke restaurantjes.

Helemaal opgeladen kon ik weer verder trekken naar Lombok. Het was weer even schakelen na alle luxe, maar ik had wel weer veel zin om zelf verder te gaan! Om maar weet te wennen aan alle basic dingen, besloot ik gelijk de Rinjani-trekking te boeken voor de volgende dagen. De volgende dag zat ik een paar uur in de bus naar Senaru, het dorpje vanuit waar we gingen vertrekken. Daar begon alle ellende al. 's Middags had ik nog even een wandelingetje gemaakt naar twee mooie watervallen in de buurt, waarna ik 's avonds in mijn schijnbaar schone bedje kroop. Alleen was ik niet de enige die er kroop, ik had gezelschap van een heleboel bedbugs!! Rond half 1 werd ik wakker en had ik jeuk, maar ben ik weer gaan slapen. Om half 3 werd het me teveel en deed ik het licht aan: ik zag ze allemaal terug naar de hoeken kruipen. Nu ik het typ, krijg ik weer kippenvel. Maar goed, het was dus midden in de nacht en ik wilde mijn bed niet meer in. Na goed mijn pyjama en mezelf te hebben gecheckt - ik wilde ze natuurlijk niet meenemen - heb ik buiten stoelen tegen elkaar geschoven en heb ik daar nog een paar uurtjes proberen te slapen. Toen de mensen van de homestay wakker werden, heb ik nog een uurtje in een andere kamer kunnen slapen. Geen succesverhaal duss!

's Morgens al mijn beten even gecheckt (ze zaten zelfs op m'n gezicht, iel), en ik werd opgehaald voor de trekking! De eerste dag hebben we rond de zes uur omhoog gehiked, eerst door jungle en toen door de savanne, waarna we bij ons eerste kamp aankwamen. We hadden wel wat regen gehad. Op een gegeven moment moesten we het stroompje dat via het pad naar beneden liep ontwijken tijdens het wandelen. Ging eigenlijk best prima, het vervelendste was dat onze schoenen niet zouden drogen voor de volgende dag. Het kamp was bij een kratermeer, dus daar hebben we genoten van het mooie uitzicht en de sunset en sunrise. 

De tweede dag zijn we eerst 600 meter gedaald naar het kratermeer en zijn we de hot springs in geweest. Dit was echt genieten, want ondertussen voelden we ons allemaal wel erg vies! Ook kon ik mijn sokken even wassen haha, wat ook wel nodig was. Schoon en wel genoten we daarna van een vers gekookte lunch. Wat wel echt heel jammer is tijdens de tocht, is dat iedereen overal zijn afval maar neerpleurt. Hierdoor stinkt het op bepaalde plekken en is er ook aardig wat ongedierte. Het zijn vooral de slechte organisaties die dit doen denk ik, niet eens zoveel de toeristen zelf. Jammer dat ze niet zuiniger zijn op dit gebied, want het is er zo mooi! Na de lunch hebben we nog ongeveer anderhalf uur geklommen, en waren we verbaasd dat we al zo vroeg bij het volgende kamp waren.

Na het eten zijn we meteen gaan slapen. Wonderbaarlijk genoeg kon ik om 7 uur al slapen, en heb ik toch een steady 7 uur gemaakt, want we moesten om 2 uur 's nachts op om onze tocht naar de top te starten. Nou, wat een ellende was dat, zeg. Ik wilde niet heel snel lopen, want anders zat je maar te verkleumen op de top. Ik had het op het einde wel een stuk zwaarder dan ik had verwacht, maar eigenlijk was ik precies op het goeie moment boven. In de striemende wind heb ik de sunrise gezien (ik wilde zeggen van de sunrise genoten, maar dat zou niet helemaal waar zijn). Mijn vingers waren ijsklompjes die ik niet kon bewegen, zo koud was het. Ik heb zelfs de koekjes overgeslagen, omdat ik het een te grote opgave vond om de verpakking open te maken en een koekje te pakken. Voor de mensen die me een beetje kennen: zo erg was het dus! Na op de top snel een foto te hebben gemaakt, zijn we snel aan de daling begonnen. Mijn benen waren aardig moe en ik had ook eigenlijk weinig zin om goed op te letten waar ik liep, dus ik ben echt ongeveer tien keer op mijn kont gevallen, haha.

Al snel kon ik mijn handen weer voelen en toen we beneden aankwamen kregen we het tweede deel van ons ontbijt. Ook konden we nog een uurtje tukken/liggen, waar we nogal aan toe waren. Met tegenzin en spierpijn begonnen we aan de rest van de afdaling. Op het eerste deel lagen veel losse steentjes, dus dat was glibberen en opletten. Niet echt een goeie combinatie met moeie benen, dus ook hier weer een paar keer uitgegleden :) Het tweede deel was minder steil en hebben we grotendeels rennend afgelegd, wat uiteindelijk minder zwaar was omdat je niet de hele tijd af hoefde te remmen met je bovenbenen. Toen ik op volle snelheid was, bleef mijn voet haken achter een kei, waardoor ik voluit op m'n snufferd ging, face first. Ik had gelukkig alleen een schaafwond op mijn heup, maar was wel erg vies geworden door al dat vallen, haha.

Na de trekking ben ik diezelfde dag nog doorgegaan naar Kuta Lombok met drie Fransen uit mijn groepje, waar ik ein-de-lijk lekker kon douchen! De paar dagen erna heb ik gebruikt om bij te komen: massage, scooteren, op het strand liggen, maar natuurlijk ook een feestje, want dat kan daar heel goed! Heb het erg leuk gehad, er hangt een goeie vibe en er waren leuke mensen!

Al met al heb ik echt genoten van Indonesië, en wil ik graag later terug om ook te andere eilanden te ontdekken! Maar voor nu: on to the next one: Myanmar! Deze zat niet in de oorspronkelijke planning, maar die is er eigenlijk toch alleen maar om overhoop te gooien. Hier schijnt het weer een heel ander Azië te zijn, aangezien het nog maar een paar jaar is geopend voor toerisme. Ik ben benieuwd!

Archief